Als je naar Italië verhuist, ben je je vooraf bewust van één ding: bureaucratie. Formulieren, stempels, handtekeningen. Procedures waarvan niemand precies weet waarom ze bestaan, maar waar je je toch aan moet houden. En ja, daar hebben we inmiddels zeker kennis mee gemaakt.
Maar minstens zo vaak verbazen we ons over het tegenovergestelde. Dingen waarvan we denken: kan dit zomaar? Blijkbaar. Zoals onze Italiaanse identiteitskaart. Naast een ‘codice fiscale’, het Italiaanse burgerservicenummer, bleek het handig om ook een Italiaanse identiteitskaart te hebben. Dus wij weer naar het gemeentehuis. Inmiddels weten we de weg 😉
We waren voorbereid op een flinke papierwinkel en hadden in gedachten al een paar vervolgafspraken ingepland. Maar de vriendelijke man achter de balie, die ons ook al kent, had eigenlijk alleen nog een pasfoto nodig. Die hadden we natuurlijk nét niet bij ons. Geen probleem, dachten wij. Dan komen we later wel terug. Maar ook dat bleek veel te ingewikkeld gedacht. ‘Ga maar even voor die witte muur staan, maak met je telefoon een foto en mail hem naar mij.’ Eh… oké. Niks officiële fotosessie. Niet nadenken of je wel of niet mag lachen, of je haar goed zit en of beide oren, ogen en ongeveer driekwart van je voorhoofd volgens de officiële richtlijnen zichtbaar zijn. Een week later hadden we onze identiteitskaart 😀
En met zo’n kaart gaat er ineens een wereld voor je open. We konden bijvoorbeeld een Italiaanse bankrekening openen. Dus op naar een van de bankkantoren in ons dorp. Ja, kantoren: meervoud. In onze Nederlandse Vinexwijk met zo’n 40.000 inwoners was geen fysiek bankkantoor meer te vinden. Hier kun je gewoon binnenlopen en zit er daadwerkelijk iemand achter een bureau om je te helpen. De aanvraag zelf was niet ingewikkeld. Wel lang. Héél lang. Ik vermoed dat we ergens rond de zestig A4’tjes hebben ondertekend. Zelfs de medewerkster verontschuldigde zich voor de hoeveelheid handtekeningen. Volgens mij had het niets met onze Nederlandse afkomst te maken. Ze houden hier gewoon heel erg van papier waarop je ergens onderaan je naam kunt zetten 😉
Na de laatste handtekening was de aanvraag rond. Het bankpasje en de inloggegevens zouden een week later volgen. Maar ons helemaal met lege handen naar huis sturen, vond de medewerkster blijkbaar ook wat karig na zoveel handtekeningen. Dus opende ze Word, typte ons nieuwe IBAN-nummer in, printte het uit, knipte het strookje papier netjes op maat en schoof het in een plastic hoesje. Hoezo cybersecurity 🙂
Sommige dingen zijn hier ingewikkelder dan we gewend waren. Andere juist iets ouderwetser. En weer andere blijken juist verrassend eenvoudig. We begrijpen lang niet altijd waarom dingen gaan zoals ze gaan. Maar steeds vaker denken we: zo kan het dus ook.