Iedereen kent wel zo’n vakantiebestemming waar je eigenlijk niet meer weg wilt. Wij hadden alleen één klein probleem: dat gevoel bleef tien jaar lang hangen. Daarom zijn we ruim twee maanden geleden verhuisd. Of eigenlijk: geëmigreerd. Naar Noord-Italië. Het begon tien jaar geleden met één vakantie. Vanaf dat eerste bezoek reden we iedere keer met lichte tegenzin naar huis. Vier à vijf keer per jaar kwamen we terug. Drie keer om te wandelen, één keer om te skiën en soms gewoon omdat we het gebied misten. En onderweg naar Nederland hadden we steevast hetzelfde gesprek. “Hoe mooi zou het zijn als de terugreis ooit de heenreis wordt?” En dat gesprek veranderde langzaam van een droom in een plan.

Eerst zou het ‘voor later’ zijn. Als we met pensioen waren. Toen realiseerden we ons dat dat nog best lang kon duren. Daarna werd het: als we niemand meer in Nederland achterlaten. Ook geen heel aantrekkelijk scenario. Tot we vorig jaar zomer, wéér onderweg naar huis, tegen elkaar zeiden: “Oké. Of we gaan er nu echt werk van maken, of we stoppen met erover praten.” Dat bleek een verrassend effectieve aanpak.

Het gebied kenden we inmiddels goed; we wisten ongeveer waar we wilden wonen. Alleen moest er een huis gevonden worden. Geen sinecure, op duizend kilometer afstand. Daarna begon de echte sport. Ons huis in Nederland verkopen. Rekenen, en nog eens rekenen. Auto exporteren. Auto importeren. Italiaanse belastingdienst. Nederlandse instanties. Papierwerk. Nog meer papierwerk. En voor iedere taak die we konden afvinken, verschenen er ongeveer tien nieuwe op de lijst.

Na tien jaar dromen, zitten de eerste tien weken in ons nieuwe (t)huis erop. En, hoe bevalt het? Eigenlijk verrassend snel heel normaal. Het voelt minder alsof we op een andere plek wonen. Maar meer alsof ons leven eindelijk beter past bij hoe we het altijd al voor ons zagen. Volgende week gaan we voor het eerst ‘op vakantie’. Naar Nederland. En ergens vind ik dat misschien wel het mooiste moment van de hele verhuizing. Na al die jaren is de voormalige heenreis eindelijk onze terugreis geworden.

Voor wie het zich afvraagt: nee, ik ben niet gestopt met werken. Ik schrijf nog steeds met evenveel plezier. Alleen is mijn uitzicht bij de koffie een stuk mooier geworden 😉

En mocht je benieuwd zijn welke vragen we de afgelopen maanden zó vaak kregen dat we er bijna een emigratie-bingo van konden maken…? Die houd je nog even tegoed 😊