Soms heb je aan één woord genoeg. Een tijdje geleden zaten we ergens wat te drinken toen de ober vroeg hoe het met ons ging. Goed, zeiden we. En zoals dat hoort, stelden we de vraag terug. ‘En met jou?’ Hij dacht even na, en antwoordde toen vrij gedecideerd ‘Zufrieden’. Tevreden. We keken elkaar aan en vonden het allebei onmiddellijk een prachtig antwoord. Niet goed, niet druk, niet ach ja, het kan beter. Gewoon: tevreden. Eigenlijk zegt dat alles.

Want wanneer hoor je iemand dat nog zeggen als je vraagt hoe het gaat? Tevreden klinkt misschien bijna als middelmatig. Alsof er niets bijzonders te melden is. Geen groot succes, geen fantastische ontwikkelingen, geen overtreffende trap. Maar hoe langer we erover nadachten, hoe mooier we het woord vonden. Want tevreden zijn betekent niet dat alles perfect is. Het betekent ook niet dat je niets meer wilt, nergens meer van droomt of geen ambities hebt. Het betekent vooral dat wat er nú is, goed is. En dat is eigenlijk een sublieme maatstaf.

Een paar weken later gebeurde het opnieuw. We raakten aan de praat met een medewerker van een lokale winkel. Een zaak die voor ongeveer negentig procent draait op inkomsten van mensen uit het dal. Natuurlijk zouden ze meer toeristen kunnen trekken, meer reclame kunnen maken, meer mensen van buiten het dal kunnen verleiden om naar de winkel te komen. Meer klanten, meer omzet, meer groei. Maar daar bleken ze helemaal niet zo op te zitten wachten. Ze hebben voldoende aan de mensen uit het dal. De winkel draait goed. Waarom zouden ze per se méér moeten? ‘Wir sind zufrieden’. Daar was ‘ie weer.

Misschien valt het ons juist op omdat we uit een wereld komen waarin ‘meer’ zo vaak de maatstaf is. Een groter huis. Een volgende stap. Meer verdienen. Meer bereiken. En als iets goed gaat, kijken we vaak alweer hoe het nóg beter kan. Daar is op zichzelf natuurlijk niets mis mee. Ambitie brengt je verder en dromen kunnen zomaar plannen worden; daar weten we inmiddels alles van 😉

Maar er zit ook iets heel krachtigs in constateren dat het genoeg is. Niet steeds kijken naar wat er nog ontbreekt, maar zien wat er al is. Inmiddels gebruiken wij het woord zelf ook steeds vaker. Niet omdat we niets meer te wensen of te dromen hebben. Of omdat ons leven ineens perfect is geworden, duizend kilometer naar het zuiden. Misschien is tevredenheid ook helemaal niet alles hebben wat je wilt, maar vooral willen wat je hebt.

Dus hoe het met ons gaat?
Zufrieden. En voorlopig vinden we dat een meer dan uitstekend antwoord.